Тэрмін “аграгарадок” не з’яўляецца юрыдычнай альбо эканамічнай калізіяй. Гэта афіцыйная палітыка ўплывовай бюракратыі ў дачыненні весак, якія адносна закона з’яўляюцца жыллевым сектарам калгаснай вытворчасці, здольнай да рэстаўрацыі і “второго дыхания”. Жыллевы сэктар аграгарадка набывае цэнтралізаванага заказчыка, патэнцыйна кампетэнтнага і заклапочанага цяжкасцямі сельскай гаспадаркі, чынавенства. У гэтым сцэнары “точечного удара” па беднасці амбіцыям мясцовых жыхароў даводзіцца роля пасіянарыяў вялікай гульні вакол размеркавання бюджэтных сродкаў. Цэнтралізаваная акцыя штучна паніжае амбіцыі жыхароў і ўзвышае актуальнасць бюракратыі, выводзіць вертыкаль з раўнавагі і дрымоты, надае стымул да барацьбы за свае правы.