Антыэканоміка Уладзіміра Лемеха

Ідэя. Замкненыя сістэмы неканкурэнтныя, нават калі ім удаецца прыцягнуць на свой бок уплывовых інвестараў, крэдытораў і авантурыстаў. Альтэрнатыву, як і шчасце не шукаюць, ад яе адштурхоўваюцца.

Замкненыя сістэмы маюць вялікія амбіцыі, бо абапіраюцца на закон і кантралюемы парадак. Законнасць, норма, цана з’яўляецца падмуркам эффектыўнасці любой замкненай арганізацыі. Праз законнае размеркаванне "унутранага” і нейтралізацыю "знешняга” можна адчуць сябе гаспадаром тэрыторыі. Знешнее – гэта заўседы стыхія, хаос, пагроза бяспецы, верагодны крызіс, патэнцыйная апазіцыя, таму небяспечным "знешнім” робіцца любая субстанцыя, якая дрэнна стасуецца з законам. "Знешнее марыць стаць унутранным” – так разважаюць адэпты стабільнасці і парадку. Таму "унутранаму” трэба абараняцца, вырабляць антыкрызісныя меры, перацягваць знешніх агрэсараў у склад іерархіі.

Модернизация экономики – это утилизация заурядных рабочих мест, логический переход от нормы закона, к норме эффективности. В престижном бизнесе нету доноров и реципиентов,  основных и вспомогательных, молодых и старых, опытных и начинающих, блатных и их завистников. Все по-честному.

1.    Живая жизнь  (ЖЖ) – жизнь в составе семьи, нечто перспективное, поливариантное, нечеткое, эффективное, наследуемое. ЖЖ  соотносится с понятием качества, открытости, кооперации, лояльности. ЖЖ любую эффективность соотносит со знаком (+), т.е. связями.

Стоит человеку допустить даже малейшую оплошность, экономика-плесень немедленно воспользуется этим, проникнет в организм, попытается разрушить его изнутри, сделать грибом.

Жыццё можна параўнасць з ракой - адчыненай, вольнай і замкнёнай адначасова. Здаецца, чарпануў ваду шклянкай, прыдаў ей патрэбную форму, адчуў сябе гаспадаром. Вада ў рацэ і вада ў шклянцы – гэта як чалавек і яго кадравы вобраз. Вада ў рацэ запоўнена невычарпальнай інфармацый. Вада ў шклянцы, наадварот, нешта аформленае, таму больш спажывецкае, функцыянальнае, канчатковае.

Вертыкаль улады адрозніваецца ад  яе гарызантальнай версіі тым, что ролі сцэнарыста, рэжысера, актора и крытыка спалучае ў адным твары. Такое калектыўнае адзінства надае ўпэўненасці, стабільнасці, працы  і афіцыйна гарантаванага выніку. Пэўныя біфуркацыі з замежжа і непрагрэсіўнай часткі народу законна, без усялякай рызыкі, можна назваць антыпрагрэсіўнымі і нават здрадніцкімі. Як кажуць “сабакі брэшуць,  а караван ідзе”. Любая больш-меньш значная ініцыятыва з боку вертыкальшчыкаў ідзе пад брэндам  “так трэба”.