Антыэканоміка Уладзіміра Лемеха

КУЛЬТУРНЫ НАЦЫЯНАЛІ3М: ЛЕКI АД ЖАБРАЦТВА

Памiж эканомiкай i культурай ідзе вайна

Праблема ў эканоміцы, а не ў кіраванні. Культура зрабілася часткай эканамічнага цела, яго функцыяй, рэсурсам. Варта нагадаць, што кожная эканоміка мае міністэрства культуры. Гэта сведак дэградацыі і штучнага ператварэння культуры ў галіну эканомікі. Эканоміка ўхваляе культурны ўплыў на спрашчэнне чалавека, яго штучнае пераўтварэнне ў наёмнага кадра. Працэс дэградацыі нараджае падман, зайдрасць, дагаджэнне, агрэсіўнасць. У межах традыцыйных фармальных схемаў беларуская культура вымушана падпарадкавацца аператыўным, выключна iнстыктыўным задачам самазахавання ўлады i народа. Культурны чалавек не можа пагадзіцца з этыкай эканамiчнага парадку.

Эканомiка з'яўляецца выключна рацыянальнай, таму распазнае толькі колькасць, надае выключную актуальнасць цяперашняму. 3 эканомiкай укараняецца масавае мышленне, узрастае энтрапiя. Этнас робiцца больш субпасiянарным i iнстынктыўным. Эканоміцы патрэбны канфармiзм наемнага работнiка. Культурны чалавек, звужаны да ўзроўня працоўнага рэсурса ўступае ў барацьбу за свае правы i таму губляе iніцыятыву. Паказнiкі эфектыўнасцi, калькулiруемыя грамадскай бухгалтэрыяй, з'арыянтаваны на безкультурнага, заклапочанага сваей занятасцю, работнiка.

Эканоміка стварае калектыўны бюджэт, робячы культуру - яго кліентам. Бюракратыя кіруе бюджэтам праз узаконеныя спекуляцыі, кожны раз патрабуючы ад культуры лаяльнасці. Любая эканамічная палiтыка з'ўляеццца афіцыйнай, размеркавальнай па сутнасці i мэтах. Размеркаванне ўхваляе прадмет - замест сувязей, занятасць - замест вынiку, працоўны рэсурс - замест чалавека. Эканомiка ўмысна дапускае скажэннi, каб стварыць дэфіцыт рэсурсаў i волi. Без дэфіцыту немагчыма збудаваць iерархiю.Членства ў iepapxii спрашчае сітуацыю, патрабуе прыняць бок улады ці народа. Трансфармацыя культуры ў барацьбіта за народнае шчасце робiць яе часткай улады. Як вынiк - дэградацыя i заняпад.

Кожная iерархiя ў той цi iншай ступенi хварэя дэфіцытам. Дэфiцыт вядзе да самаэксплуатацыi, канфліктаў і заняпаду сямейнай гаспадаркi. Для беларускай культуры icнye добрая магчымасць вызначыць свае адносіны да членства ў iepapxii, давесцi да людзей iдэю вольнага грамадзянства. Калi беларуская культура будзе змагацца з эканомiкай за свае правы, штодня даказваць сваю функцыянальнасць i вартасць, то прападзе.

Культура лечыць эканомiку, а не наадварот

Культура не стварае дэфіцыт, а лечыць яго. Культура памяншае энтрапiю i недасканаласць фармальных схемаў. Эканомiка чакае дапамогі ад культуры, а не наадварот. Дэфіцыт стварае хібы - культура дапамагае гэтыя хiбы вылячыць. Hiводзен крэдытор, не возьмiцца лячыць дэфіцыт, бо на дэфіцыце робяцца грошы. Культура можа i павiнна гэта зрабіць, бо разважае і дзейнічае па-iншаму. У Беларусi есць што i каго лячыць. У стратэгічным плане можна вылучыць два паралельных цэнтры кіравання тэрыторыяй Беларусі - эканамiчны: афіцыйна-урадавы, спекулятыўны, русіфікаваны i культурны: нацыянальна-гуманітарны, сяброўскі, высокаэфектыўны і больш прыстасаваны да інтэрнэту. Культурна-неўрадавы бiзнес надасць беларусам волю i жаданне жыць лепей. Эканомiка кipye клiентамi, культура - сувязямi. Эканамiчная iерархiя заўседы вертыкаль, культура - гарызанталь. Для культурнага сяброўства неабходны інвестыцыі, для эканомікі - падаткі.

Культурная эканоміка вызваляе работнiка ад наемнай працы. Гэта азначае, што фінансы вольнага работніка не залежаць ад выручкі (спекуляцый выдаткамі). У культурным асяродзi пакупнiк i прадавец не гандлююць, а сябруюць. Вольныя, свабодныя ад эканомікі людзi, будуць зффектыўна i прыгожа працаваць у накірунку агульнай i безканфлiктнай мэты. Культурны чалавек будзе заможным i адказным. Яго багацце будзе справядлiвым i абгрунтаваным, але не ўрадавай бухгалтэрыяй, а самой этыкай бизнесу. Эканамiчная iерархiя пагадзіцца з роллю культурных людзей, бо лячэнне дэфіцыту дасць свой плён.

Культура надасць крэдытам пазытыўнае прызначэнне. Грошы набудуць найвышэйшую эфектыўнаць, бо спатрэбяцца дзеля